Close

Eat, pray, leave

Myanmar 16 January 2013 door Jasper
reacties

Eat, pray, leave

Myanmar
16 January 2013
door Jasper

“Lief, ik maak me zorgen! Ernstig zorgen!!!”. Garlyn knikt instemmend. “Ik ook, schat.” antwoord ze. Zojuist hebben we ons aangemeld bij het buddhistisch klooster in Pa Auk. Een enorm complex van 200 hectare, zo’n zeven uur reizen van Yangon. “We hebben ons alleen nog maar áángemeld en mijn gewrichten doen al zeer!” klaag ik, “en dat moeten we een week lang 8,5 uur per dag doen?!” We lopen de weg af richting het vrouwenklooster. Daar zal ik afscheid nemen van Garlyn. We gaan een week lang mediteren…

Geen sex, geen eten na 12:00 uur, niet lezen of schrijven, geen TV kijken, niet doden, geen drank, drugs of sigaretten en vooral: geen gepraat. Om half vier ‘s morgens op. 8,5 uur mediteren per dag en slapen op niet meer dan een bamboematje. Het hoort er allemaal bij. Garlyn en ik gaan een week lang Vipasanna meditatie doen. Het schijnt fantastisch en levensveranderend te zijn. Niets dan goede verhalen te vinden op internet. En serieus, het klinkt echt heel intessant! Waar kun je zoiets beter doen dan tussen de monniken in het klooster in Myanmar.

Gelukkig nemen ze het met de stilte in het klooster niet geweldig nauw. Ik word naar mijn kamer verwezen en daar aan mijn lot overgelaten. Geen uitleg. Niet even wijzen wáár er word gemediteerd, laat staan uitleggen hóe je moet mediteren. Ik heb misschien 1 keer in mijn leven een poging gedaan te mediteren, maar that’s it. Zo groen als gras kom ik het klooster in, gelukkig zijn er nog een paar westerlingen die zo vriendelijk zijn me de weg te wijzen. Peter, een nederlander, legt me in de meditatiehal uit hoe ik moet mediteren. Toch wel prettig om te weten. Zo begin ik, nog geen uur na ingecheckt te zijn, aan mijn eerste meditatiesessie van anderhalf uur…

Die eerste sessie valt nog niet eens tegen. We mogen gelukkig op een kussentje en onder een muskietennet zitten. Ik denk: “Dit kan ik!” en begin op mijn ademhaling te letten. Mijn ademhaling. De zaal is stil en alles wat ik hoor is mijn ademhaling. Tot van de andere kant van de zaal er ineens een gevaarlijk gegrom aanzwelt. Alsof een brontsige eland wil laten weten dat hij er is, rolt een enorme boer door de zaal heen! “BOOOOOOAAARP!” gevolgt door een totaal onverwachtte maar niet minder overtuigende scheet! What the fuck! De scheten en boeren knallen door de ruimte heen! Hoe moet een mens zich hier ooit in concentreren?!

Na die sessie val ik al snel uitgeput van de reis en het mediteren in slaap op mijn houten bed zonder matras. De volgende morgen worden we om half vier gewekt door een trom. De eerste sessie van anderhalf uur begint al om vier uur. Daarna is het ontbijt, meteen daarop weer een sessie van anderhalf uur. Zo heb ik al vier en een half uur zitten mediteren zonder ook maar enige uitleg of begeleiding. De uitleg van Peter was duidelijk, maar toen ik vroeg hoe je lopend moest mediteren, moest hij toch toegeven dat hij dat eigenlijk ook niet zo goed wist. Ik heb een professional nodig!

Als ik die morgen mijn zogenoemde leraar opzoek, word ik niet veel wijzer. Hij vertelt me dat ik op zoek ben naar de waarheid, dat ik allerlei verschillende levende en levenloze dingen zie, maar dat die eigenlijk allemaal hetzelfde zijn… Ze zijn één ding. Juist. Of híj heeft ze niet helemaal op een rij, óf ik snap er geen reet van. Helaas ziet hij er erg vredig en wijs uit. Het zal dus we aan mij liggen. Maar ondertussen weet ik nog steeds niet hoe ik echt moet mediteren. Toch loop ik alweer voor de volgende sessie van anderhalf uur naar de meditatiehal…

Om tien uur krijgen we lunch. Dit is tevens de laatste maaltijd van de dag. Ik krijg het gevoel dat ik in een bizar soort sociaal experiment zit. Zonder dat ik ook maar enig idee heb waarom ik het doe, sta ik ineens in een rij met mijn handpalmen tegen elkaar langs de kant van de houten loopbrug. Nederig te wachten tot alle monniken langs zijn gelopen. Eén monnik stopt voor me en houdt, zonder me ook maar aan te kijken, zijn kom omhoog. Ik zie mijzelf de kom aanpakken en nederig met mijn hoofd richting de kom buigen. De monnik pakt zonder te kijken zijn kom weer terug en loopt verder. Een tweede monnik wil ook graag dat ik zijn voederbak een kopstoot geef. Een derde volgt… What de fuck ís dit?! Als alle voederbakken uiteindelijk hun kopstootjes hebben gehad, schreeuwt iemand wat en mogen we langzaam in een lange rij langs de enorme pannen met drek lopen. Eten is er genoeg, smaak is ver te zoeken. Met mijn kom vol snot in de hand loop ik gedwee achter de rest aan. Tot mijn grote verbazing gaat iedereen op de houten loopbrug met zijn gezicht richting de balustrade zitten. Voor me is er een klein stikkertje op de balustrade geplakt. “Silence”.

Na de lunch op de houten vloer, loop ik als een gebroken opa richting de poort. Ik heb daar met Garlyn afgesproken. Zij vertelt dat ze van helemaal niemand ook maar enig uitleg heeft gehad. Ze heeft niet eens een bed, maar slaapt op de vloer. En vooral, ze heeft nog niet eens te horen gekregen wie haar leraar is! De beslissing is snel gemaakt. Hoe fantastisch die meditatie dan ook kan zijn, een beetje begeleiding kan geen kwaad. En ik wil vooral weten waarom ik bepaalde zaken doe. Ik hou er niet van om te moeten eten als een krijgsgevangene en te moeten buigen voor mensen die ik niet ken, zonder dat ze me op zijn minst vertellen waaróm ik het doe. Dan kan ik kiezen of ik dat wil of niet. We maken deze dag af, en dan smeren we hem!

Na tien uur meditatie, drie maaltijden als een krijgsgevangene en een zeer interessante ervaring rijker, nemen we afscheid van het klooster. Ik bedank mijn monnik voor zijn gastvrijheid, tenslotte hebben ze ons eten en onderdak gegeven en de kans om mee te doen in hun programma. Maar dit is niet voor ons. Dat is ook een wijze les. We gooien onze rugzak op een paardenkar die ons een slinger richting de stad geeft. De vrijheid tegemoet. We zijn monnik af. We zijn weer gewoon toerist!

Comment reacties
reageer zelf Reageer