Close

De dip

Myanmar 05 February 2013 door Jasper
reacties

De dip

Myanmar
05 February 2013
door Jasper

We hebben mazzel. Als we om half vijf ‘s morgens in Bagan aankomen kunnen we direct onze kamer in. Ook al is hij officieel pas voor de volgende nacht geboekt. De rit vanuit Yangon was oncomfortabel, de weg vol gaten en het leek even alsof echt álle medepassagiers aan het hoesten en rochelen waren. Smerig! We zijn moe, dumpen onze tassen in de kamer en maken ons klaar om te gaan slapen. Met een kabaal waar onze ruftende monniken nog een puntje aan kunnen zuigen, valt de inhoud van mijn darmen in het toilet…

Damned! Vanaf dat moment lig ik te rillen als een gek. Garlyn legt de ene na de andere deken over me heen. De koorts steigt. Tegen de ochtend leeg ik ook nog eens mijn maag en val rillend eindelijk in slaap… Daar lig ik dan, ziek als een hond, in Bagan. Bagan is nog wel één van de dingen die we persé wilden zien. Vanuit een luchtballon. In plaats daarvan zijn we nog geen twee weken nadat we in Thailand ook al ziek waren, nu weer gekluisterd aan de hotelkamer. Ik kermend, Garlyn me heel lief verzorgend…

Na drie dagen de toiletpot mishandeld te hebben, gaat het een dagje beter. Nog steeds een beetje groggy charteren we een paardekar om ons tussen de duizenden tempels door te laten rijden. Hoewel het een prachtig surreastisch landschap is, is er van genieten nog niet echt sprake. Af en toe moet ik een random winkel inrennen, het eten is nergens te hakken en ik heb ook nog eens rugpijn, wat verre van ideaal is op zo’n paardekar. Eigenlijk kost alles gewoon ongelovelijk veel moeite. Kutzooi.

De volgende dag is het weer mis. Alleen dit keer ook met Garlyn. We mogen vanaf nu nummertjes trekken voor het toilet. Na drie dagen besluiten we naar de dokter te gaan. Met de taxi arriveren we bij de lokale kliniek. Terwijl het zand en stof over de kale vlakte waait, lijkt onze dokter meer in gesprek met onze taxichauffeur dan met ons. We zitten op een bamboe tafel onder een rieten afdak. Naast ons staat een gescheurde doos met een chaos aan smerige potjes pillen. De dokter zegt: “Als jullie een lage bloeddruk hebben, leggen we een infuus aan.” en begint onze bloeddruk te meten. Eeehm, juist. Maar dan niet hier en niet door jou, beste dame!

Van een tweede dokter krijgen we antibiotica. Het helpt enigszins, maar ondertussen is de sfeer bij ons wel tot het nulpunt gezakt. Het eten is niet te hakken hier. Ze weten een kip zelfs ná zijn dood nog te mishandelen. Maar veel alternatieven zijn er niet, wat de eetlust niet bevorderd. Ondertussen denken allerlei mensen in nederland foto’s op facebook te moeten zetten van hun overheerlijke ravioli, appeltaarten en bagels. Wat een hel! Onze hunkering naar echt westers eten is niet te houden. Als ik naar Garlyn kijk zie ik haar veranderen in een heerlijk mals kippetje met aardappelpuree. Ik zie haar met een dromerige blik, watertandend naar mij staren. Ik weet zeker dat ze een hap van me wil nemen…

Ondertussen is het lastig om van Myanmar te genieten. Hoewel de mensen echt fenomenaal zijn en het noorden fantastisch, blijft alles moeilijk en lastig. De laatste paar dagen lukt het mij nog om de heuvels in te trekken. Wat een fantastische ervaring is, ondanks dat het ongelovelijk jammer is dat Garlyn echt niet mee kan omdat ze nog te vaak naar de toilet moest rennen. Maar als ik terug kom heb ik ook weer last van behoorlijke krampen. Garlyn is nog steeds niet lekker en wil eigenlijk niets liever dan naar huis gaan. Het is tijd dat we serieuze hulp gaan zoeken.

Drie dagen later lopen we opgelucht het fonkelende ziekenhuis van Bangkok uit. Wauw! Wat een unit! Binnen een paar uur waren we helemaal doorgelicht, met röntgenfoto’s, medicijnen, alles erop en eraan. Het was waarschijnlijk toch gewoon een bacterie. De hygiëne is in Myanmar nog ver te zoeken. Om te zorgen dat tijdens de busreizen van 16 uur niet alles tegen het raam zou komen te zitten, hebben we immodium geslikt. Met als gevolg dat de bacterie er niet meer uit kwam. Of we dat nooit meer willen doen. Nee hoor. Ondertussen verwennen we onszelf met alles waar we zo watertandend van droomden in Myanmar.

Het is zonde dat we niet vollop hebben kunnen genieten van Myanmar. Alhoewel de heimwee soms best sterk was, was het wel een fantastisch land. De mensen zijn zó blij om je te zien, je wordt er bijna verlegen van! Hotelpersoneel lacht en zingt, als mensen je willen helpen hoef je niet achterdochtig te zijn. Na jaren van isolatie weten ze niet wat ze overkomt! Al die toeristen, al die aandacht. Naar Myanmar ga je niet toe voor de kant en klare bezienswaardigheden. We zijn er niet alleen monnik, toerist en patiënt geweest, maar ook lifter, dorpeling, gast en zelfs bezienswaardigheid. Myanmar, dat moet je ervaren…

Comment reacties
reageer zelf Reageer