Close

Naar huis!

China 25 April 2013 door Jasper
reacties

Naar huis!

China
25 April 2013
door Jasper

We zijn op weg naar huis. Officieel nu. Er is geen omweg meer, geen omhoog, geen omweg via een tropisch paradijs. Het is nu recht naar huis. Via een beproefde weg. Dé roadtrip der roadtrips. De Zijderoute!

We zouden eigenlijk eerst nog op verjaardag gaan. Op verjaardag bij Kim Jung Il. Maar zijn kleinzoon begon zo’n stennis te schoppen dat we besloten niet te gaan. Wat is de lol van een feestje als er iemand is die constant ruzie maakt? Dat verpest het feestje behoorlijk, toch? Maar het afzeggen van het feestje gaf wel een nieuw probleem. We moesten China uitgaan en weer ingaan om de tweede termijn van 30 dagen op ons visum in te laten gaan. En binnen twee dagen!

Na lang wikken en wegen besloten we een verlenging van ons visum aan te vragen. Het bespaart ons een hoop geld en een hoop gereis en we kunnen vanuit beijing meteen onze weg naar het westen maken. Na alle visa aanvragen voor de “Stannen” was het nog één keer de stress doorstaan van de onverwachtse eisen voor een visa. Dit keer was het een afschrift van onze bankrekening die we moesten hebben. Na alle oefening met visa aanvragen, deden we er slechts een uur over om dit te regelen. En een week later kunnen we eindelijk van start, op naar het westen. Richting huis!

Van Beijing naar Xi’an, wat in de boeken staat als de officiele start van de Zijderoute. Van daaruit naar Lanzhou, Dunhuang. Daar gaan we de Gobiwoestijn door. Naar Turpan en door naar Kashgar. Vanuit Kashgar gaan we de Irkeshtam pass over naar Kyrgyzië. De meest afgelegen grensovergang ter wereld en als we alle verhalen mogen geloven een absolute hel van een busrit. Vierentwintig tot achtendertig uur door een landschap van de meest vreselijke bureaucratie. Van controle naar controle naar controle…

In Kyrgyzië zullen we nog 1 pain-in-the-ass visum aan moeten vragen. Voor Azerbeijan. Dan kunnen we via Oezbekistan naar de kust van Kazachstan om daar de Caspische zee over te steken per boot. Alleen weet niemand wanneer en óf er uberhaupt een boot gaat. Als we deze grensovergang hebben overwonnen komen we weer heel dicht bij Europa. Via Azerbeijan en Georgië naar Turkije. Istanbul. De grens tussen Azië en Europa en officieel het einde van de zijderoute. Van daar is Nederland nog maar een kwestie van uren reizen.

De Zijderoute is geen vaste weg. Door de eeuwen heen moesten de handelaren die in de sporen van Marco Polo traden andere routes kiezen. Landen waren in oorlog, koninkrijken kwamen op en verdwenen weer van de kaart en elke keer moesten ze de weg kiezen die het meeste kans van slagen had. Zo gaat het bij ons ook. Ons plan om via Iran terug te gaan hebben we laten varen. Er zijn dan verkiezingen in dat land en dan is reizen met de bus risicovoller dan ooit te voren. In plaats daarvan nemen we nu de boot naar Azerbeijan. Als deze gaat. Anders zullen we toch iets anders moeten verzinnen.

Maar eerst de Gobiwoestijn door. Kamelen en zand. Daarna de megalomane uitlopers van de Himalaya door, het oude sovjetunie in. Op weg naar huis!

Comment reacties
reageer zelf Reageer