Close

Bezigheidstherapie

Azerbeijan 29 June 2013 door Jasper
reacties

Bezigheidstherapie

Azerbeijan
29 June 2013
door Jasper

Azerbeijan. Het laatste land met spastische visa regeltjes. We zijn er inmiddels helemaal aan gewend. Ons registreren bij de politie. Al ons geld tot op de cent nauwkeurig opgeven bij de grens. Sieraden uitspellen op het aangifte formulier. Welke apparaten je allemaal mee hebt. En wat voor media waar je data mee op kunt slaan. Het telefoonnummer van de ambassade bij je hebben, voor het geval de politie je lastigvalt. Je hotelregistraties bij je houden voor als je het land uit gaat. Leuk hoor, die politiestaten. Maar toegegeven: als je er rekening mee houd, is het niet zo erg. Wij hebben dan ook nog nergens last van gehad. We hebben ons op tijd geregistreerd. De grensovergangen gingen bijzonder soepel. Op het één keer grondig doorzoeken van Garlyn haar rugzak na, konden we eigenlijk altijd zo door sjokken. En van corrupte politie hebben we ook geen last gehad. Mooi zo. Dat valt weer erg mee. Na Azerbeijan zijn dit soort praktijken weer even klaar. En dat is best lekker. Het doet je beseffen hoe relaxed het is dat je in een land leeft waar je daar geen last van hebt.

Het is de ochtend van onze derde dag in Baku. De glimmende hoofdstad van Azerbeijan. Die avond zullen Garlyn en ik de nachttrein naar Tbilisi in Georgië pakken. In ons hostel vragen Barend en Timo, twee nederlanders, aan ons of wij ons hebben geregistreerd. Eeeeeehm, registeren? Moet dat dan? “Er schijnt sinds een maand een nieuwe wet te zijn die eist dat alle buitenlanders die langer dan drie dagen in Azerbeijan zijn zich registreren bij de vreemdelingenpolitie. ” vertellen ze, “En doe je dat niet, krijg je een boete van 400 euro! We hebben in Georgië een meisje ontmoet die dat heeft gehad.”

Wat de fuck! Azerbeijan is berucht om zijn constant veranderende visa politiek. Een reisagent die we in Beijing tegenkwamen, vertelde ons al dat ze om die reden Azerbeijan uit hun pakket hebben geschrapt. Het was gewoon teveel frustratie. En 400 euro. Dat is niet niks, ik geloof niet dat we het ons kunnen permiteren dat risico te lopen. Wat onderzoek op internet en een telefoontje naar de vreemdelingenpolitie leert ons dat we ons inderdaad moeten registreren. Fijn dat ze je dat even vertellen als je het land binnenkomt. En zo begint onze allerlaatste zoektocht naar het juiste loket.

Met z’n vijfen komen we het metrostation uit. We hebben geen idee waar we heen moeten. Het zou hier in de buurt moeten zijn. Eén buschauffeur zegt dat we met hem mee moeten. Een beveiliger zegt dat we de hele andere kant op moeten. Dat gaat lekker. We beginnen maar een stukje te lopen. Tot we een politiehokje tegen komen. Leeg. We vragen het nog een keer in een winkelcentrum. Een man is zo aardig om met ons mee te lopen. Hij brengt ons inderdaad naar het politiebureau. Ergens midden in een woonwijk. Dit hadden we echt nooit gevonden!

“Registration? Registration?” We zwaaien wat met ons paspoort. Tegen over ons staan zeker vijf agenten. Nee. Registreren kan niet hier. Dan moeten we een metrostation verder zijn. Ehm, maar hoe komen we daar dan? Na wat getreuzel duwen ze ons met ons vijfen in een lada, één agent brengt ons er wel even heen. Het ritje is kort en het aantal overtreden verkeersregels eindeloos. Maar we zijn er. We bedanken de agent en lopen het politiebureau in. “Registreren?” zegt een nieuwe agent, “Nee. Dat kan hier niet. Tot een week geleden deden we dat nog wel. Maar nu niet meer. Jullie moeten een metrostation terug zijn.” Diepe zucht.

We zijn weer terug bij het eerste metrostation. We stappen nu toch maar bij de buschauffeur in. En inderdaad dropt hij ons bij het juiste bureau. Jeeeuj, eindelijk! Een medewerker helpt ons het formulier in te vullen. Zijn collega daarna nog een keer, want de medewerker snapte er blijkbaar weinig van. Paspoort en visa kopieren bij de buren. Timo en Barend worden na het kopieren toegang tot het bureau geweigerd. Het is lunchtijd, kom later maar terug. Met wat hangen en wurgen mogen ze er toch nog in om hun registratie af te maken. Om één uur staan we weer buiten. Het kost je even een morgen, maar dan heb je wel een vodje papier zonder stempel of wat dan ook. Dit had ik zelf ook nog wel kunnen maken.

De volgende morgen gaan we om tien uur met de trein de grens over. De douanebeambte die onze paspoorten checkt kijkt verwaast naar het vodje papier dat ik hem voor houd. Geen teken van herkenning. Hij heeft geen idee wat het is. Zonder problemen krijgen we ons paspoort weer terug. Zo, dat was weer lekker nuttig…

Comment reacties
reageer zelf Reageer