Close

Welkom in Turkije!

Turkije 23 July 2013 door Jasper
reacties

Welkom in Turkije!

Turkije
23 July 2013
door Jasper

“Weet je?” zegt Garlyn die morgen tegen me, terwijl we onze tassen pakken, “ik ben totaal niet zenuwachtig meer. We hebben ondertussen al zoveel vage bordercrossings gedaan dat ik me er totaal geen zorgen over maak. Wat zou er mis kunnen gaan?” Ik knik instemmend, terwijl ik meer meuk in mijn tas prop, geen idee hoe legendarisch die woorden later blijken te zijn…

We gaan richting Turkije. Sowieso een mijlpaal in onze reis. De gekke Cantraal Aziatische landen zijn achter de rug. Turkije is praktisch Europa. Geen moeilijke visaregeltjes meer, geen corrupte politieagenten, geen oude sovjet gebouwen die troosteloos het landschap versieren. Geen vriendelijke ex-russen, die ons keer op keer verbaasden. Wij hadden knorrige russen verwacht. En geen russisch meer spreken, wat best jammer is, want de tien woorden die we kennen bleken erg handig! Nee, Turkije markeert eigenlijk het einde van de reis. Nog een maandje of anderhalf relaxen op het strand. Even geen ruines of musea meer bekijken, maar chillen aan de Middellandse zee! Yeah!

Een half uur na vertrek worden we dooe de bus bij de grens afgezet. We moeten onze tassen door de douane heendragen en aan de andere kant weer op de bus springen. appeltje eitje. Het miezert een beetje. We sjouwen onze rugtassen door de Georgische douane heen. Stempel. Daaaag, Georgië, we vonden je top! Op naar de Turkse douane. Een man in uniform gebaard naar rechts. Na een paar minuten sjouwen kijken we elkaar aan. Hey, dit duurt wel heel lang. Volgens mij lopen we weer terug naar Georgië! Shit. Teruglopen dan maar. En inderdaad, we hebben een opening in het hek gemist.

De miezerregen is overgegaan in een serieuze stortbui en al zeiknat staan we voor de Turkse douanebeambte. We hebben een visa nodig. Ok. Hoeveel kost dat? “Nee, die moet je daar gaan halen,” wijst hij ons. Dat is dus voorbij de douane. Wie heeft dat bedacht? Garlyn houd de wacht bij de tassen en ik ren richting het visabureau. Door de stortregen, langs een scanner waar mijn tas doorheen moet. Riem af. Door het poortje. Rechtdoor, derde deur. Shit, ik had daar het hek door gemoeten. Eindelijk sta ik voor de beste man die me de visas kan geven. Dat is dan 40 dollar alsjeblieft…

Fuck! Mijn dollars zitten in mijn andere tas! En onze Georgische Lari’s hebben we opgemaakt! Kan ik pinnen? Ja, in het restaurant. Ik haast me terug naar het restaurant, waar één pinautomaat staat. Voor me is een man bezig geld te storten. De helft van de briefjes pakt het apparaat niet. Het duurt eeuwen. Ik krijg haast. Ik vraag de man of ik doormag. Alles wat ik krijg is een nietsbegrijpende blik. “Bus, Bus!” roep ik. Geen lichtje dat gaat schijnen. Na tien minuten ben ik eindelijk aan de beurt. Visa’s kopen, terug door de poortjes heen. Riem af. Tas door de scanner. Zucht.

Garlyn kijkt me ongeduldig aan als ik terug kom. Nu we eindelijk de visa’s hebben is de stempel zo gezet. Hehe, we rennen weer door de poortjes. Tas door de scanner. Riem mag nu wel omblijven. We lopen zo snel als we kunnen richting de parkeerplaats. Voor de derde keer loop ik langs dat klote visahokje. De regen is nu officieel overgegaan in hozen. Garlyn glijd bijna uit haar slippers. “Waar staat die bus ergens?” vragen we elkaar, “Geen idee!” Tot we hem in de verte zien staan. Ik draai me om naar Garlyn. “Daar staat ie!” roep ik. Als ik me weer omdraai zie ik dat zijn remlichten doven en hij langzaam optrekt…

Ik sta perplex. Dat kan niet. Dat is niet mogelijk! Hij weet dat we eraan komen. We zijn slechts 45 minuten bezig geweest. We hebben grensovergangen gedaan die úren duurden. Deze chauffeur was super aardig, die laat ons niet zomaar staan. Doorweekt komen we aan op de parkeerplaats. Weg. Ik kan het niet geloven. Zoiets is ons nog nooit overkomen. Hij komt vast terug, hij moest vast plaats maken en rijd een rondje. Ik barst uit in een gigantisch gevloek. De klootzakken! Hem gewoon smeren! En die Engelsen die voor ons zaten, zeiden nog wel dat ze de bus zouden tegenhouden! Ze wísten dat we eraan zouden komen, het is een fucking grens! Mensen worden daar onderzocht enzo. Dat kan wel eens langer duren… Wat een fuckers!

Garlyn en ik lopen inmiddels op elkaar te bitchen. Een derde man komt erbij. Hij is klein en rond. Ook hem hebben ze laten staan. Hij zat naast ons in de bus. We verstaan geen woord van wat hij zegt, maar we begrijpen dat de bus heus wel komt. Althans, daar is hij van overtuigd. “Polis mumbeldemumbel, polis.” maken we op uit wat hij zegt. We wachten een half uur, maar niks. De dikke kerel besluit stappen te ondernemen en loopt naar een politieauto. De agent haalt enkel zijn schouders op en rijd weg. De kerel kijkt onthutst om zich heen en wil naar een volgende politieauto gaan. We hebben het al door, kastje, muur, dit gaat hem niet worden. Laten we kijken dat we zelf naar Trabzon komen.

Er komen bussen zat langs. Er moet er toch wel één zijn die ons mee wil nemen? Maar alles wat ze doen is hun schouders ophalen. Een minibusje neemt ons voor 5 lira mee naar Hopa, daar kunnen we op een lange afstandsbus springen. De dikke kerel heeft zich weer bij ons gevoegd en begint met de bestuurder te discussieren… Zucht, hij heeft een nieuw kastje gevonden, dit kan wel weer even duren. Dan komt er een taxi langs, die neemt ons mee, samen met nog 4 Turken. Dat lijkt ons een goed plan, als we maar weer op weg zijn. We springen in de taxi en kijken nog één keer om. De dikke kerel en de bestuurder van het minibusje staan nu voluit tegen elkaar te schreeuwen…

Eindelijk komen we aan in Hopa. Daar kunnen we een nieuwe bus nemen. We schelden nog even de maatschappij van de vorige bus uit. Hij claimt dat ze wel een uur hebben gewacht. Juist. Zak erin, l*l. De chauffeur van onze nieuwe bus lacht en zegt: “Welcome to Turkey!” We lachen terug en laten ons uitgeput achterover in onze stoel zakken. We zijn op weg, dat is het belangrijkste. De mooie kustlijn trekt langs ons heen. Langzaam gaat de zon onder. “Sorry, dat ik zo kribbig deed.” zeg ik tegen Garlyn. “Sorry dat ik zo kribbig terugdeed.” zegt ze terug…

Wat zou er mis kunnen gaan? Fuck hen, wij gaan naar de zon!

Comment reacties
reageer zelf Reageer